Karanlığından korkulmayacak kadar yumuşak bir siyahla boyanmış gün.

Yağmurun serenatına yenilmiş,

Sermiş tüm benliğini insanların altına sokaklar.

Telaş yok, sessizlik içinde yitirilmeye çalışılıyor bugünlük yaşantılar.

Ve özlü sözler türetiliyor sürekli, bir parça su serpilmeye çalışılıyor umutlara.

Tek ağızdan söylenen hüzünlü bir şarkı günün kalanı.

Dışarıya bakarken ağlamak şart,